Jean-Claude, je stond volle zeven jaar, tussen 1988 en 1995, aan de absolute top met in 1993 een zege in de GP van Rome en de GP van Aken in één en hetzelfde jaar. In 1995 won je dan in goed één maand tijd op rij de Grand Prix in Cannes en vervolgens voor de tweede keer de GP in Aken. En toen was het gedaan. Waarom? Was dat voor jou stoppen op je hoogtepunt om in schoonheid afscheid te nemen? Of waren er andere redenen?

J-C “Er waren zeker een aantal andere redenen voor deze beslissing. De voornaamste reden was dat ik Freestyle na mijn tweede zege in Aken goed kon verkopen en dat ik in feite geen echte opvolger op stal had. Ook het feit dat ons hippisch centrum Zilveren Spoor in Moorsele toen al bijna één jaar operationeel was en dat er veel werk aan de winkel was om het in zijn huidige vorm te krijgen - er was iemand nodig die evenementen ontwikkelde en runde - was de verkoop van Freestyle mede door dit gegeven de voornaamste redenen om mijn laarzen aan de haak te hangen. Ook het feit dat ik een beetje uitgekeken was op het dagelijkse ‘zwerven’ en dat ik eigenlijk in mijn sport had bereikt wat ik me tot doel had gesteld”.

J-C “Het klopt dat ik eventjes de draad weer heb opgenomen. Mijn toenmalige leerlinge Sofie Brutsaert kon met haar paard J’Aime la Vie niet zo goed overweg. Met haar besloten we dat ik dat paard ‘in het geld zou rijden’ om hem dan zo goed mogelijk te kunnen verkopen. Meer moest op dat ogenblik achter die opflakkering van enkele maanden niet worden gezocht”.

J-C “Door de komst van Samantha Detheux - waarmee ik ondertussen gehuwd ben - die ik had aangezocht om mijn handelsstal terug op te starten, kreeg ik door de betrokkenheid bij haar begeleiding op concoursen, opnieuw trek in het rijden. De eerste die mij voluit steunde en aanporde was hengstenhouder Damiaan Vanhollebeke die mij zijn BWP-gekeurde dekhengst Bis de la Mare ter beschikking stelde. Hij vertelde enkele maanden later dat hij het misschien voor elkaar kreeg dat ik Quintus zou kunnen rijden. En dat daarmee ook de kans reëel was dat wanneer ik met Quintus het er goed van zou afbrengen eveneens Richbourg, volgens Damiaan een veel beter paard, zou kunnen rijden. En zo gebeurde.

Quintus deed het zeer goed in zijn eerste jaar wanneer men rekening houdt dat dit paard voordien slechts op LRV niveau ervaring had. In zijn eerste internationaal tornooi behaalde hij een zeer mooie tweede plaats in de Grote Prijs van Pontedera en werd meteen geselecteerd voor de CSIO van Rome, nota bene slechts zijn tweede internationaal tornooi. Daar deed Quintus het meer dan behoorlijk.

Richebourg vervoegde onze stal in de maand oktober 2002. Daar ik toen in het gips zat was zijn eerste tornooi Mechelen 2002, waar hij alleen de Sires of de World liep. Met succes. Want hij werd er vierde. Er volgde toen een vrij lange rust en na het tornooi in Arezzo trad hij voor de eerste keer in een CSIO aan. Dat was in Linz en daar begon het succesverhaal. Hij wist zich in alle proeven vooraan te klasseren met een tweede plaats in de kleine Grote Prijs en een tiende plaats in de Grote Prijs. Twee weken nadien werd hij Belgisch kampioen. Het was zeker een risico om Richbourg mee te nemen naar Aachen. Voor Quintus was dit anders. Hij had reeds ervaring genoeg om deze challenge aan te gaan. Maar zoals het reeds meerdere malen werd aangetoond, risico’s dienen te worden genomen wanneer alles loopt voor een ruiter en niet wanneer alles misgaat.
En Aachen is “mijn” piste. Ik won er immers tweemaal de Grote Prijs en éénmaal de Grote Prijs van Europa. Ook dit jaar werd het een absoluut succes. Vierde in de Grote Prijs van Europa, zesde in de Grote Prijs van North-Rhein Westfalen, vijfde in het Championaat en tweede in de tournante tussen Olympisch, Wereld-, Europees kampioen met de beste ruiter van Aachen 2003. De comeback is voor mij hoe dan ook geslaagd”.

J-C “Zoals altijd, en dat heb ik van thuis uit geleerd, leg ik de lat hoog voor de komende jaren. Ik had mij in het begin van 2003 als doel gesteld het jaar af te sluiten met een plaats in de eerste 80 op de wereldranglijst. Ik zal het jaar afsluiten rond de 55ste plaats. Dus doel ruimschoots volbracht. In de eerste plaats zou ik zo snel mogelijk binnen de eerste 40 zelfs top-30 willen staan. Dit zou moeten mogelijk zijn tegen september 2004. Dergelijke plaats zal mij in staat stellen probleemloos toegang te krijgen tot alle toptornooien ter wereld. Dit zal op zijn beurt meespelen in de verder klim naar boven. Met mijn huidige GP-paarden, Richebourg en Quintus, moet dit mogelijk zijn.

En ja, ik ben inderdaad kandidaat voor de OS in Athene. Ik durf zelfs beweren dat beide paarden actief hun steentje kunnen bijdragen in het Belgisch Olympische team. Quintus heeft in 2003 bewezen zijn plaats binnen het team waardig te zijn. Steevast telde ieder resultaat mee van iedere ronde die hij in 2003 aflegde terwijl Quintus pas in zijn eerste jaar in de Superleague sprong. Dit op zich is naar mijn inziens reeds een goeie basis tot opname binnen de Belgische afvaardiging voor Athene. Waarschijnlijk was dit ook de motivatie voor zijn opname in de A-selectie door het BOIC. Wat Richebourg betreft ben ik vandaag nog voorzichtiger. We zijn pas één jaar tezamen en moeten nog samen evolueren. Dit lijkt misschien onlogisch omdat hij steevast iedere Grote Prijs die hij start vooraan eindigt. Iets wat van heel weinig paarden kan gezegd worden. Dat speciale maakte hem ook Belgisch Paard van het Jaar 2003. Maar we moeten samen nog een aantal kilometers doen en een aantal situaties beleven. Ten laatste midden juni maak ik voor mezelf de evaluatie en in overleg met coach Lucien Somers beslissen we welk paard eventueel springt op de Spelen in Athene. Een niet deelname van Richbourg zal alleen mogelijk zijn indien hij alsnog te weinig ervaring zou hebben. Ik kijk tenslotte verder als Athene. Hij is het die mij terug bij de besten moet brengen”.

J-C “Het is een feit dat de vorige samenwerking voor beide partijen een enorm succes is geweest. We hebben toen beiden het maximale uit onze samenwerking gehaald. Vandaar denk ik te mogen stellen dat de heer Johan Dejager, mede door de vorige positieve ervaring, zonder al te veel twijfel terug is ingestapt. Er was eigenlijk al sprake van een partnership nu reeds meer dan één jaar geleden. We hebben toen evenwel gezamenlijk beslist dat we zouden wachten totdat de Stal Van Geenberghe terug op een waardig niveau zou staan. Iets wat nu weer realiteit is. Het is niet eenvoudig om in België een sponsor van niveau te vinden. Dat is jammer omdat de paardensport bij ons op een zeer hoog niveau zit. Mede door de ervaring die ik opdeed tijdens de organisatie van de evenementen in het Zilveren Spoor, slaagde ik erin om een topsponsoring te onderhandelen en een firma te overtuigen om in onze prachtige sport te stappen.

Het is een feit dat zonder financiële steun en zonder eigenaars het onmogelijk is geworden om aan topsport te doen. Zelfs ruiters als Beerbaum, Pessoa, Fuchs en alle andere topruiters kunnen het niet redden zonder steun van buitenaf. Allen hebben ze eigenaars en sponsors achter zich. Onze sport op wereldniveau kost handenvol geld. Investeringen dienen gemaakt. Vaak brengen die ook niet meteen op maar dienen wel cash te worden betaald. Weinig mensen beseffen hoeveel het runnen van een professionele stal op topniveau wel kost”.

J-C “Zonder dergelijke mensen is het niet haalbaar. Het grootste probleem waarmee een topruiter kampt is het vinden van toppaarden. Vaak zijn die helemaal niet te koop ofwel zijn ze onbetaalbaar. Vroeger kon men een echt goede zevenjarige voor om en bij de 150.000 € aanschaffen. Vermenigvuldig dit vandaag gerust met drie. Daarmee weet je meteen dat aankoop voor mij, als zelfstandig ruiter, onmogelijk is. Daarenboven zijn er in België nagenoeg geen mensen te vinden die dergelijk geld spenderen in onze sport. Dus ben ook ik, net zoals alle andere topruiters, aangewezen op mensen die mogelijke toppaarden ter beschikking stellen.

Ik ben met mijn stal paarden trouwens heel gelukkig met de huidige “club van eigenaars’. Want ook dit was in de aanloop naar ons huidig niveau een uiterst belangrijk doel. De juiste mensen aantrekken, mensen die achter jou staan en met jou meeleven. Mensen die de paardensport verstaan op zijn hoogtepunt, maar misschien nog belangrijker bij tegenslagen wanneer je op een dieptepunt zit. Mensen die jou motiveren en vertrouwen. Mensen die jou niet onnodig onder druk zetten bij belangrijke of vooral bij slechte momenten. Ik denk dat ik me omringd heb met de juiste mensen. Samen met Samantha probeer ik ook hen de maximale return en aandacht te geven. Samen met ons team van professionele grooms slagen we daar aardig in. Ik ben erin geslaagd ons team ervan bewust te maken dat ze met enorme kapitalen omgaan en dat ze daarmee een grote verantwoordelijkheid hebben. Ik dank dan ook het ganse team, financiële partners, eigenaars, grooms en allen die meehelpen aan de opbouw van onze prestaties om hun inzet en gedrevenheid. Want zonder hen was dit alles niet mogelijk geweest”.

Vrij van copyright